ALÎ ENVER, 1850 yılında Ünye'de dünyaya geldi (nüfus kayıtlarında doğum tarihi 1847-48 olarak geçmektedir). Babası nâip el-Hâc Alî Efendi'dir. İlk tahsilini Ünye'de tamamlayıp Ünye Medresesi'nde akâid eğitimi aldı. Daha sonra İstanbul'a gelerek Bayezid Camii hocalarından Hafız Eşref Efendi'nin derslerine devam etti ve 1875 yılında Mekteb-i Nüvvâb'dan mezun oldu. 1876 yılında Çarşamba niyâbetiyle devlet hizmetine başladı. Meslek hayatı boyunca İdlib, Lapseki, Biga, Alaşehir, Ordu, Çerkeş, Ünye, Yıldızeli, Merzifon, Darıdere, Mihaliç ve Yeniköy gibi çeşitli bölgelerde nâiplik; Canik sancağında Ceza Mahkemesi riyâseti görevlerinde bulundu. 1908 yılında Meclis-i Meşâyih Başkâtipliğine, sonrasında ise Meclis-i Meşâyih-i Talebe Kâtipliğine getirildi. 1911 yılında görev süresinin dolmasıyla nâiplikten ayrıldı. Şair ve nâsir kimliğinin yanı sıra dönemin gazetelerinde yazılar da kaleme alan Alî Enver, bilhassa Mevlevî şairleri derlediği Semâ‘-hâne-i Edeb adlı eseriyle tanınır. Yazarın ayrıca Arapça dilbilgisi üzerine El-Vusûk fi Tercemeti'l-Furûk isimli bir tercümesi ve basım ruhsatı aldığı bilinen Rehnümâ-yı Saʻâdet-i Ümmet adlı bir eseri daha bulunmaktadır. 11 Kasım 1920 tarihinde vefat etmiştir.